WZORZEC: PERRO DE PRESA MALLORQUIN

W języku Majorki: Cans Bou = pies na byki
Pies bojowy z Majorki

RASA HISZPAŃSKA

Wygląd ogólny. - Pies bojowy; mocny, średniego wzrostu, o krwistym temperamencie i bardzo odważny.

Głowa. - Mózgoczaszka: duża w stosunku do reszty ciała, masywna; czaszka duża, szeroka, kwadratowa, o obwodzie większym niż wysokość w kłębie; czoło szerokie, płaskie z bardzo zaznaczoną bruzdą czołową; stop bardzo wyraźny; mięśnie szczęki rozwinięte aż do średniego poziomu oczu, bardzo silne i wydatne; mimo obecności niewielkiego podgardla i kilku zmarszczek po bokach mięśni szczękowych, można powiedzieć, że skóra głowy nie posiada fałd.

Uszy. - Krótkie, raczej wąskie, odrzucone ku tyłowi i łukowate, ukazujące kanał słuchowy, usytuowane są daleko od oczu i wysoko.

Oczy. - Wydatne, szeroko otwarte i wyraziste, lekko skośne, owalne, duże, w bardzo ciemnym kolorze, dobrze osadzone, nie pozwalające dostrzec spojówki, patrząc od przodu nie widać białka oka, oczy są osadzone nisko i są od siebie znacznie oddalone.

Nos. - Osadzony w zagłębieniu linii oczu, jest szeroki, z profilu prosty, od przodu nieco stożkowaty, jest szeroki, ale krótszy niż odległość między oczami a potylicą.

Kufa. - Czarna, szeroka, usytuowana w 1/3 odległości między oczami i wargą dolną; dobrze określona linia pionowa między otworami nosowymi.

Pysk. - Czarny, żłobkowany, dobrze zaznaczony, brzegi dziąseł czarne, reszta czerwona.

Wargi. - Warga górna jest raczej wycięta, dolna zawinięta w części środkowej; niezauważalna, gdy pysk jest zamknięty.

Szyja. - Długa, bardzo mocna i gruba, jest podstawa jest szeroka jak średnica głowy i stanowi prawie przedłużenie kłębu.

Barki. - Stosunkowo krótkie, lekko skośne, mało wystające.

Ciało. - Grzbiet średni, ale raczej krótki, bardzo szeroki w swej tylnej części trzeciej, klatka piersiowa cylindryczna, głęboka i szeroka, lędźwie i słabizny krótkie, stosunkowo wąskie, na grzbiecie wypukłe aż do zadu tworząc wyraźny łuk; zad nieco wyższy niż kłąb; ogon osadzony nisko; brzuch zebrany.

Ogon. - Gruby u nasady, zmniejszający się ku końcowi, sięga stawu skokowego i jest ostro zakończony: w odprężeniu opada naturalnie; w ruchu, lekko wygina się w łuk i sięga poziomu kręgosłupa.

Kończyny. - Ramiona proste, stabilne i szeroko rozstawione względem siebie. Przedramiona bardzo rozwinięte, kości duże i proste, nie koślawe, kończyny przednie krótsze od tylnych, łokcie odstawione ze względu na szerokość klatki piersiowej, ale nie wykręcone na zewnątrz, palce grube; dobrze oddzielone, równe i lekko zaokrąglone; kończyny tylne umięśnione, dłuższe niż przednie; stawy skokowe proste i krótkie; śródstopie krótkie, proste i mocne, udo długie, stawy płaskie i naturalne, wilcze pazury  na kończynach tylnych.

Sierść. - krótka, raczej szorstka, pręgowana ciemna, im mniej białego umaszczenia, tym lepiej.

Waga                                       36 kg
Wysokość w zadzie                 58 cm
Wysokość w kłębie                  56 cm
Obwód klatki piersiowej          78 cm
Obwód głowy                          59,5 cm
Odległość między potylicą a nasadą ogona                         73 cm
Odległość między potylicą a nosem                                     22 cm
Odległość między potylicą a przełomem czołowym             8,5 cm

HISTORIA Y ORIGEN DEL CA DE BOU

Los orígenes de la raza Ca de Bou, como en la mayoría de razas caninas antiguas, son un tanto confusos. Si hay que buscar un origen a nuestra raza, este debe ser a través de los perros de agarre o presa que llegaron a Mallorca en 1229 con D. Jaime I El Conquistador. Estos perros eran Presas Espanoles o Alanos, similares a los que posteriormente se utilizaron en la conquista de América. Estos ejemplares, eran portados por los Caballeros de Malta, célebre Orden, cuya distinción denominada el Lebrel Blanco, era entregada a aquel Caballero que se distinguía en combate. Estos perros, insuperables en la guarda y fiereza, eran seguramente utilizados para abrir brechas en los ejércitos enemigos. Una vez conquistada Mallorca, se establecieron, cruzándose entre ellos y otros perros autóctonos y formando así una agrupación de perros de presa cuya utilización fue básicamente el trabajo con el ganado vacuno y la guarda de personas y propiedades. Ya desde el siglo XIII, el Gremio de Carniceros o Cortadores, utilizaba a estos perros como auxiliares de jiferos o matarifes, para el sacrificio de las reses, por su potente sujeción y presa de su mandíbula. Esta agrupación racial, también se utilizó en los siglos XIII, XIV y XV para la caza del jabalí y del ciervo, que en aquella época, eran abundantes en Mallorca, siendo también utilizada en los siglos XV, XVI y XVII por bandoleros y asaltadores de caminos y por sus perseguidores o alguaciles para la captura de los mismos. Con el paso de los anos, esta población de perros de presa, se debió cruzar , no solo de forma circunstancial sino también premeditada, con otra agrupación racial, igual de definida que la anterior y cuya labor era básicamente la del pastoreo de ovejas, buscando en estos cruces, mejorar la funcionalidad de ambas agrupaciones, siendo su resultado muy posiblemente, el embrión del Ca de Bou moderno. A nuestro perro, ya denominado propiamente dicho Ca de Bou, por su carácter valiente y bravo, se le utilizó en espectáculos taurinos, peleando con toros, contra otros perros e incluso contra fieras, tales como leopardos u osos, siendo estas llevadas a cabo en la antigua plaza de toros de Palma entre 1800 y 1900 mayoritariamente, aunque también se efectuaron en fechas anteriores. Actualmente, nuestro apreciado amigo, es utilizado en labores de guarda y de companía, pues su excelente carácter familiar, así como equilibrado, hacen de él un magnífico companero de ninos y mayores.


ESTÁNDARD

CARACTERÍSTICAS GENERALES:
Raza típicamente molosoide, de figura rectangular, compacta y poderosa. De alzada media, con marcada diferenciación sexual, en especial en el volumen craneal.
Temperamento: Posee un carácter tranquilo, pero demuestra a su vez, gran valentía y coraje. Presenta agresividad con sus congéneres, en especial del mismo sexo, siendo sociable al trato humano, fiel y agradecido a su dueno. En las labores de guarda y defensa, actúa como un insuperable guardián. En reposo presenta un cierto aspecto indolente, transmitiendo gran seguridad en sí mismo. En atención demuestra gran determinación con mirada penetrante.

CABEZA:
Región craneal: De gran tamano con relación al cuerpo, maciza; con cráneo grande, ancho, cuadrado, de mayor perímetro que la talla a la cruz. Frente ancha y plana, con surco frontal muy marcado, de frente, la forma del cráneo no deja ver el occipital. La línea superior del cráneo y la suprenasal son casi paralelas, con ligera convergencia.
Stop: De perfil muy marcado y sobresaliente. De frente perceptible únicamente por los arcos superciliares que delimitan un claro surco frontal.
Región facial: Músculos maxilares muy fuertes y prominentes, desarrollados hasta el nivel medio de los ojos; aunque posee algunas arrugas en las caras laterales de los maseteros, se puede decir que, en general la piel de la cabeza no presenta arrugas.
Trufa: Negra y ancha, entre los ollares se presenta el "filtrum" bien definido.
Hocico: Parte del ángulo interno de los ojos, ancho y cónico, recordando de perfil un cono truncado de base ancha, línea supranasal recta y ligeramente ascendente. La longitud del hocico debe estar en relación 1/3 respecto de la longitud total de la cabeza.
Labios: Los labios superiores, que se superponen a los inferiores hasta la mitad del hocico, donde aparece la comisura labial, son más bien recogidos, mientras el inferior se pliega en el centro, y no se remarcan cuando la boca está cerrada. Cavidad bucal con estrías marcadas y bordes de las encías de color negro, el resto rojo.
Maxilar y dientes: Maxilar potente, con incisivos bien alineados, caninos algo separados para darle más amplitud, dentadura completa, blanca y fuerte con mordida prognata, sin ser esta excesiva (1 cm. aprox. como máximo). Nunca deberán verse los dientes con la boca cerrada.
Ojos: Más bien grandes, ovalados, con abertura ancha, pronunciada y algo oblicua, de color lo más oscuro posible, sin dejar ver la conjuntiva, mirados de frente no dejan ver el blanco, situados bajos y muy separados entre sí.
Orejas: De implantación alta y lejana a los ojos, más bien pequenas, tiradas hacia atrás y curvadas, mostrando el pabellón auditivo, tipo llamado en rosa, en reposo el extremo de la oreja se halla a un nivel inferior al de los ojos.

CUELLO:
No largo, muy fuerte y grueso; en su nacimiento tiene una anchura media aproximada al diámetro de la cabeza. Y constituye en realidad la prolongación de la cruz.
Piel: Algo suelta, solamente se permite una fina papada.

TRONCO:
Dorso: Tórax cilíndrico, profundo hasta la altura de los codos, ancho a la altura de la cruz, debido a la separación de los omoplatos; rinones y flancos cortos, relativamente estrechos y formando un arco pronunciado hasta la grupa.
Grupa: Aproximadamente de 1 a 2 cm. más alta que la cruz, inclinada en unos 30 cm. de la horizontal, es ligeramente más extrema que el tórax.
Perfil inferior: Pecho paralelo al suelo, vientre suavemente ascendente y recogido, nunca agalgado.

MIEMBROS DELANTEROS:
Hombros relativamente cortos, algo oblicuo y poco prominentes; brazos rectos, aplomados y separados entre sí, antebrazos muy desarrollados, rectos y de osamenta gruesa, codos separados debido a la amplitud del pecho, pero nunca abiertos ni cerrados.

MIEMBROS TRASEROS: Musculados, más largos que los anteriores; corvejones cortos y rectos, canas cortas, rectas y fuertes; muslos largos, articulaciones planas y naturales; en presencia de espolones se aconseja su amputación.

PIES: Fuertes, con dedos gruesos más largos que las manos, no presentando en su conjunto forma redonda, sino ovalada, almohadillas, al igual que las delanteras preferiblemente pigmentadas.

COLA: Implantada baja, gruesa en su raíz, se adelgaza hasta su extremo, que alcanza el corvejón y termina en punta durante el reposo cae de forma natural, mientras que en acción se arquea ligeramente y se sitúa a nivel de la línea dorsal.

ANDADURAS: La andadura preferida en la raza es el trote, aunque el paso y galope forman parte de sus características.

TAMANO:
Altura a la cruz: Machos de 55 a 58 cm.; Hembras de 52 a 55 cm.
Peso: En los Machos oscila entre 35 y 38 Kg.. En las Hembras de 30 a 34 Kg..

PELO: Corto y áspero al tacto.

COLOR: Atigrado cuanto más oscuro mejor, leonado, y se admite el negro como color menos deseable. Pueden presentar manchas blancas en manos, pecho y hocico, cuanto más pequenas mejor. Podrán presentar máscara negra. Todos los colores no resenados no serán admitidos.

MEDIDAS ORIENTATIVAS:
Peso: 36 Kg..
Altura en grupa: 58 cm.
Altura en cruz: 56 cm.
Perímetro torácico: 78 cm.
Circunferencia de la cabeza: 59'5 cm.
Distancia occipital al nacimiento de la cola: 73 cm.
Distancia del occipital al hocico: 22 cm.
Distancia del hocico a depresión frontal: 8 cm

DEFECTOS FALTAS DESCALIFICANTES:
Criptoquirdia o monorquidia
Orejas o cola amputadas
Color blanco en más de un 30%
Manchas de cualquier coloración
Ojos de colores no permitidos
Excesiva timidez
Enognatismo

GRAVES, QUE EXCLUYEN PARA LA CALIFICACIÓN DE EXCELENTE:
Ejemplares cuya alzada a la cruz resulte superior a la grupa.
Prognatismo superior a 1 cm.
Cola tipo Bulldog.
Que no presenten orejas en rosa, esto es, orejas pegadas y planas a la cara, y orejas erguidas en su base, aún siendo en rosa en su tercio final.
Mordida en tijera.
Falta de dos premolares
Cualquier otra falta que por su gravedad, se aparte del estándar.



PROPUESTA Y PRESENTACIÓN DEL NUEVO ESTANDAR DEL CA DE BOU


El Club Espanol del Ca de Bou, debido a las diferencias que existían entre el estándar actualmente aprobado y el antiguo estándar, unido ello a que los ejemplares más sobresalientes de Ca de Bou, ya desde sus inicios de recuperación de la raza, en nada se asemejaban a lo que plantea el estándar de 1996, estudió la confección de un nuevo estándar, adecuado no solo a la realidad del fenotipo de la raza, sino es más, mucho más en sintonía al antiguo estándar, sobre todo en cuando a relaciones cráneo-faciales se refiere. De este estudio, surgió el presente proyecto, que fue presentado por parte del Club Espanol del Ca de Bou a la Consellería de Agricultura de Baleares con fecha de 28 de Abril de 2003. Una vez revisada esta documentación, la Conselleria la tramitó al Ministerio de Agricultura, Pesca y Alimentación con fecha de 5 de Junio de 2003. Desde entonces estamos a la espera de su aprobación por parte del Ministerio.
Básicamente, las diferencias que vienen determinadas en el nuevo proyecto de estándar son las siguientes:
a)Breve resumen histórico
b)Proporciones importantes
c)Cabeza
d)Cola
e)Extremidades anteriores y posteriores ( Angulaciones)
f)Color
g)Tamano y Peso
h)Medidas orientativas en un perro estándar ( estas se eliminan)
i)Faltas graves

Pasamos a continuación a incluir totalmente el futuro estándar, muchísimo más acorde a la realidad de la raza y que esperemos, no se demoren mucho más en su aprobación.

NUEVO ESTÁNDAR DEL CA DE BOU

ORIGEN: Espana.
Fecha de publicación de último estándar aprobado: 1996

UTILIZACIÓN: Perro de guarda y defensa.

CLASIFICACIÓN F.C.I. : Grupo 2: Perros tipo Pinscher y Schnauzer, molosoides, perros de montana y Boyeros suizos. Sección 2.1: Molosoides tipo dogo. Sin prueba de trabajo.

BREVE RESUMEN HISTÓRICO: En el siglo XIII, el rey D. Jaime I El Conquistador, arrebata la isla de Mallorca a los moros, portando con él un perro molosoide de tipo dogo muy extendido en la Península Ibérica. Este perro, una vez asentado en Mallorca, evolucionó y fue utilizado en tareas como el ganado boyero, por el Gremio de Carniceros y en tareas de guarda en las fincas o "possesions" mallorquinas, siendo cruzado con otro perro de raza autóctona, el Ca de Bestiar o Pastor Mallorquín, diferente al actual, surgiendo de este cruce el CA DE BOU. Existen testimonios de esta raza propiamente dicha desde el siglo XVI. Por su carácter valiente, se le utilizó al margen de animal boyero de agarre y de guarda en espectáculos taurinos, muy en boga en Mallorca. En el Libro de Orígenes Espanol publicado en 1923 ya hay constancia de esta raza. En 1928 aparece el primer ejemplar inscrito y en 1929 fue premiado un ejemplar de CA DE BOU en la Exposición de Barcelona.

APARIENCIA GENERAL: Raza típicamente molosoide, ligeramente alargado, fuerte y poderoso. De alzada media, con marcada diferenciación sexual en el volumen craneal, superior en el macho que en la hembra.

PROPORCIONES IMPORTANTES: Alzada cruz / diámetro longitudinal: 10 / 11. Esta relación es más evidente en las Hembras.
Alzada cruz / altura al codo: 7 / 3
Longitud cráneo / longitud cara: 6 / 4
Longitud cráneo / anchura cabeza: 1 / 1

TEMPERAMENTO: De carácter tranquilo, que demuestra a su vez valentía y coraje, siendo sociable al trato humano y fiel agradecido a su dueno. En las labores de guarda y defensa actúa como insuperable guardián. En reposo se muestra confiado y seguro de sí mismo; estando alerta, su mirada es penetrante.

CABEZA: Fuerte y maciza. Ejes cráneo-faciales paralelos con una muy ligera tendencia a ser divergentes. Región craneal: De gran longitud y anchura. Frente ancha y plana, con surco frontal bien marcado. Depresión fronto-nasal (stop): Bien marcado. Visto de frente es suave pero definido. Región facial: Músculos maxilares muy fuertes y prominentes. El hocico nace a partir del ángulo interno de los ojos, ancho y cónico, en visión lateral se asemeja a un cono truncado de base ancha. Línea supranasal recta y con una muy ligera tendencia descendente. Trufa ancha y negra. Los labios superiores se superponen a los inferiores hasta la mitad del hocico, donde aparece la comisura labial. El superior es más bien recogido, mientras que el inferior se repliega en su centro. Bordes de las encías de color negro. Dentadura blanca y fuerte, con mordida prognata, siendo el prognatismo con contacto el más deseado. En caso de ejemplares de excelente tipicidad, se aceptará como excelente la mordida en pinza. No se penalizará la falta de premolares, ya que lo importante es el cierre, siendo esta una raza de agarre. Como máximo, se admitirá 0,7 milímetros de prognatismo. Nunca deberán verse los dientes con la boca cerrada. Ojos grandes, almendrados, de situación baja, muy separados entre sí, de párpados firmes que no dejan ver la conjuntiva. De color lo más oscuro posible. Orejas de implantación alta y lateral, más bien pequenas y echadas hacia atrás y curvadas, mostrando el pabellón auditivo, del tipo llamado en rosa. En reposo el extremo de la oreja se sitúa por debajo de los ojos.

CUELLO: Fuerte, grueso y proporcionado, en su nacimiento tiene una anchura similar al diámetro de la cabeza; bien insertado en la cruz.

TRONCO O CUERPO: Cruz ancha y algo destacada. La línea dorso-lumbar es ligeramente descendente desde la cruz para posteriormente ascender ligeramente hasta la grupa, cuya inclinación es de unos 30o. La grupa es aproximadamente 1 cm más alta que la cruz. Pecho de similar amplitud que profundidad, de fuerte musculatura. Costillar algo cilíndrico, profundo, hasta la altura de los codos. Línea del esternón paralela al suelo que se continúa por línea ventral suavemente ascendente, dando un vientre recogido, nunca agalgado.

COLA: De implantación media, gruesa en su inicio, paulatinamente más fina hasta el extremo que alcanza el corvejón y termina en punta. En reposo, cae de forma natural, mientras que en acción, se eleva por encima de la línea dorsal, arqueándose en su tercio final hacia delante.

EXTREMIDADES: De perfectos aplomos y gran fortaleza muscular y ósea. Miembros anteriores: Hombros relativamente cortos y de fuerte musculatura. Brazo largo y de moderada inclinación. Codos separados debido a la amplitud del pecho, pero nunca abiertos. Antebrazo bien musculado, recto y de osamenta gruesa. Carpo y metacarpo de gran fortaleza y escasa inclinación. Manos fuertes, con dedos gruesos, bien unidos y ligeramente redondeadas. Almohadillas ligeramente pigmentadas.
Angulaciones aproximadas: Escapulo-humeral: 115o Húmero-radial: 135o
Miembros posteriores: Muslo corto ( en correspondencia con la espalda). Pierna de gran fortaleza y longitud, con musculatura marcada y ángulo fémoro-tibial de gran amplitud. Corvejón corto y ancho, formando un ángulo muy abierto con la pierna y el metatarso. Pies fuertes, con dedos gruesos, más largos que los de las manos. En su conjunto presenta forma ovalada. Almohadillas ligeramente pigmentadas.
Angulaciones aproximadas: Coxo-femoral: 110o Fémoro-tibial: 130o Tibio-tarsal: 140o

MOVIMIENTO: La andadura típica es el trote.

PIEL: Más bien gruesa, más suelta en el cuello, donde forma una moderada papada. En la cabeza no forma pliegues aunque posee algunas arrugas en las caras laterales de los maseteros.

PELO: Corto y algo áspero al tacto.

COLOR: Leonado y atigrado. Es indiferente la preferencia entre ellos. En el leonado se desea cuanto más intenso mejor y en el atigrado cuanto más definido y oscuro mejor. El color negro se admite pero en segundo orden de importancia. Se admiten manchas blancas en manos, pecho y hocico, cuanto más pequenas mejor. Podrán presentar máscara negra.

TAMANO Y PESO: Altura a la cruz: Machos: 55-60 cm. Hembras: 52-57 cm. Peso: Machos: 40-45 kg Hembras:30-35 kg.

FALTAS: Cualquier desviación de los criterios antes mencionados se considera como falta y la gravedad de ésta se considera al grado de la desviación del estándar.

FALTAS GRAVES: Prognatismo inferior que supere 0,7 milímetros. Mordida en tijera. Ejemplares que no presenten orejas en rosa, esto es orejas pegadas y planas a la cara y orejas erguidas en su base, aún siendo en rosa en su tercio final. Cola tipo Bulldog. Ejemplares cuya alzada a la cruz resulte superior a la grupa. Cualquier otra falta que por su gravedad se aparte del estándar.

FALTAS ELIMINATORIAS: Prognatismo superior o enognatismo. Orejas o cola amputadas. Ojos de colores no permitidos. Manchas de cualquier coloración. Color blanco en más de un 30o del cuerpo en los lugares permitidos. Excesiva timidez.

NOTA: Los machos deben tener los testículos de apariencia normal y completamente descendidos en el escroto.

HISTORIA I POCHODZENIE RASY CA DE BOU

Początki rasy Ca de Bou, podobnie jak większości dawnych ras psów, nie są do końca jasne. Jeśli mielibyśmy ustalić pochodzenie tej rasy, musielibyśmy cofnąć się do roku 1229, kiedy to na Majorkę przybyły wraz z Jakubem I Zdobywcą psy obronne i łowne (perros de agarre i presa). Były to Hiszpańskie Presas, czy też Alanos, podobne do wykorzystywanych podczas podboju Ameryki.  Rasa ta towarzyszyła również Kawalerom Maltańskim, sławnemu Zakonowi z Malty, który przyznawał odznaczenie Białego Charta rycerzom najbardziej zasłużonym w bitwie. Psy te, niezastąpione jako stróże oraz niepokonane w swej srogości, były wykorzystywane przy robieniu wyłomów na polach wrogów. Gdy Majorka została zdobyta, rasa ta zadomowiła się tam krzyżując się między sobą oraz z innymi tubylczymi rasami. W ten sposób powstała rasa psów obronnych, których przeznaczeniem było głównie pilnowanie bydła oraz obrona osób i posiadłości. Już od XIII wieku Związek Rzeźników i Masarzy przeznaczał te psy do pomocy przy zabijaniu bydła, głównie ze względu na ich ogromne posłuszeństwo oraz siłę szczęki. Psy tej rasy wykorzystywane były również w wiekach XIII, XIV i XV podczas polowań na dziki i jelenie, bardzo wówczas liczne na Majorce. W kolejnych wiekach, XV, XVI i XVII, towarzyszyły bandytom i rozbójnikom, a także ścigającym ich stróżom prawa. Z biegiem lat, owa grupa psów została skrzyżowana w sposób nie tylko przypadkowy, ale też zamierzony z inną rasą, podobną z definicji do omawianej dotąd rasy, a której rola polegała na pilnowaniu owiec. Krzyżówki te miały na celu poprawienie cech każdej z tych grup rasowych, czego rezultatem jest prawdopodobnie embrion współczesnego Ca de Bou. Ze względu na swój waleczny i drapieżny charakter, nasz pies, zwany już Ca de Bou, zaczął być wykorzystywany w corridzie. Walczył nie tylko z bykami, ale też z innymi psami, a także z dzikimi zwierzętami takimi jak leopardy czy niedźwiedzie. Spektakle te odbywały się na starej arenie w Palmie, głównie w latach 1800-1900, choć wcześniej też już miały miejsce. Obecnie nasz drogi przyjaciel spełnia rolę stróża i towarzysza. Jego zrównoważony, rodzinny charakter czynią go doskonałym towarzyszem dzieci i dorosłych.

WZORZEC

CECHY OGÓLNE:

Jest to typowy molos o prostokątnym kształcie, zwarty i mocny. Średniej wielkości, o wyraźnym zróżnicowaniu płci, przejawiającym się zwłaszcza w wielkości czaszki.

Temperament: Ma charakter spokojny, ale zarazem cechuje go ogromna waleczność i odwaga. Wykazuje agresję wobec przedstawicieli tego samego gatunku, zwłaszcza wobec osobników tej samej płci. Jest natomiast towarzyski względem ludzi, wierny i oddany swojemu panu. Jako stróż i obrońca nie ma sobie równych. W odpoczynku cechuje go spokój (obojętność) i pewność siebie. W okresie czuwania wyróżnia się ogromną determinacją oraz przenikliwym (penetrującym) wzrokiem.

GŁOWA:

Mózgoczaszka: duża w stosunku do reszty ciała, masywna; czaszka duża, szeroka, kwadratowa, o obwodzie większym niż tułów na wysokości kłębu.
Czoło szerokie i płaskie, z mocno zaznaczoną bruzdą czołową. Patrząc od przodu nie widać potylicy ze względu na kształt czaszki. Górna linia czaszki oraz linia kufy są prawie równoległe, lekko się zbiegają.
Stop: Oglądany z profilu bardzo dobrze zaznaczony i wystający. Od przodu zauważalny jedynie poprzez łuki nadoczodołowe, które wyraźnie zaznaczają bruzdę czołową.

Trzewioczaszka: Mięśnie szczęk bardzo mocne i wydatne, rozwinięte aż do wysokości oczu. Można powiedzieć, że głowa pozbawiona jest fałd skórnych, choć posiada nieliczne fałdy (zmarszczki) po bokach policzków (żuchwy).
Nos: Czarny i szeroki. Między nozdrzami widoczna wyraźna bruzda.
Kufa: stanowi część wewnętrznego kąta między oczami, szeroka i stożkowata. Z profilu przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie, linia grzbietu nosa prosta, lekko wznosząca się. Stosunek długości czaszki do długości kufy jest jak 1 do 3.
Wargi: Górna warga nachodzi na dolną aż do połowy kufy, gdzie pojawiają się kąciki wargowe. Górna warga jest bardziej przylegająca, podczas gdy dolna marszczy się w środkowej części. Gdy pysk jest zamknięty, wargi pozostają niewidoczne. Podniebienie w kolorze czerwonym z widocznym "ożebrowaniem", brzegi dziąseł w kolorze czarnym.
Szczęka i zęby: Szczęki mocne z równo ustawionymi siekaczami, kły rozstawione, przez co szczęka nabiera szerokości. Uzębienie kompletne, białe i silne z lekkim przodozgryzem, lecz nie większym niż ok.1cm. Przy zamkniętym pysku uzębienie zawsze niewidoczne.
Oczy: Raczej duże, owalne, szeroko rozwarte, wyraźne i nieco skośne. Pożądany kolor oczu możliwie jak najciemniejszy, spojówka niewidoczna. Patrząc od przodu nie widać białek ocznych. Oczy osadzone głęboko i bardzo szeroko.
Uszy: Osadzone wysoko i daleko od oczu. Raczej małe, wygięte do tyłu i załamane, z widoczną małżowiną uszną, typ zwany "różą". W odprężeniu czubek ucha znajduje się poniżej linii oczu.

SZYJA:

Niezbyt długa, bardzo silna i gruba; u podstawy jej średnia szerokość jest zbliżona do średnicy głowy. W rzeczywistości stanowi przedłużenie kłębu.
Skóra: Dość luźna, dopuszcza się jedynie niewielkie podgardle.

TUŁÓW:

Grzbiet: Klatka piersiowa cylindryczna, głęboka aż do wysokości łokci; szeroka na wysokości kłębu, łopatki szeroko rozstawione. Lędźwie i słabizny krótkie, stosunkowo wąskie, tworzą wyraźny łuk skierowany (wyraźnie wysklepione) w stronę zadu.
Zad: Znajduje się o ok.1-2 cm nad kłębem; opadający pod kątem 30° w stosunku do podłoża; nieco węższy od klatki piersiowej.
Dolna linia: Linia klatki piersiowej równoległa do podłoża, brzuch nieznacznie podciągnięty (zebrany) i uniesiony, ale nigdy charci.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Barki (łopatki): stosunkowo krótkie, nieco skośne i niezbyt wydatne;
Ramiona: proste, masywne i szeroko rozstawione względem siebie;
Przedramiona: bardzo dobrze rozwinięte, proste, o grubym kośćcu;
Łokcie: odstawione za względu na szerokość klatki piersiowej, lecz nigdy powykręcane na zewnątrz. (dosł. zamknięte lub otwarte)

KOŃCZYNY TYLNE:

Dobrze umięśnione, dłuższe niż kończyny przednie;
Stawy skokowe: krótkie i proste;
Podudzie: krótkie, proste i mocne;
Uda: długie, stawy płaskie i naturalne;
Wilcze pazury (ostrogi) powinny być usunięte.

ŁAPY:
Mocne, o grubych palcach. W tylnych łapach palce dłuższe niż w przednich. Kształt łap nie jest zaokrąglony, lecz owalny. Zarówno w przednich jak i w tylnych łapach pożądane poduszki pigmentowane.

OGON:
Nisko osadzony, gruby u nasady, zwęża się ku końcowi, który sięga przegubu kolana i jest ostro zakończony. W odprężeniu opada w sposób naturalny, podczas gdy w ruchu lekko wygina się w łuk i noszony jest na poziomie linii grzbietu.

CHODY:
Pożądanym chodem jest  kłus, choć stęp i galop również stanowią charakterystyczny ruch tej rasy.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy od 55 do 58 cm.; Suki od 52 do 55 cm.
Waga: U psów oscyluje między 35 a 38 kg. u suk od 30 do 34 kg.

WŁOS:
Krótki i szorstki w dotyku.

UMASZCZENIE:
Pręgowane - pożądane jak najciemniejsze, płowe. Przyjmuje się umaszczenie czarne jako najmniej pożądane. Mogą występować białe znaczenia na przednich kończynach, klatce piersiowej oraz kufie - najlepiej jak najmniejsze. Może występować czarna maska. Kolory wyżej nie wymienione nie są dopuszczalne.

WYMIARY ŚREDNIEJ WIELKOŚCI PSA:
Waga: 36 kg.
Wysokość w zadzie: 58 cm.
Wysokość w kłębie: 56 cm.
Obwód klatki piersiowej: 78 cm.
Obwód głowy: 59,5 cm.
Długość od guza potylicznego do nasady ogona: 73 cm.
Długość od guza potylicznego do końca kufy: 22 cm.
Długość kufy: 8 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Wnętrostwo (jedno lub oba jądra nie zeszły do moszny)
Kopiowane uszy lub ogon (dosł. obcięte)
Kolor biały pokrywający ponad 30% powierzchni ciała
Znaczenia w jakimkolwiek innym kolorze (innym niż biały)
Oczy w niedopuszczalnych kolorach
Zbytnia nieśmiałość
Tyłozgryz

POWAŻNE WADY WYKLUCZAJĄCE KWALIFIKACJĘ NA OCENĘ DOSKONAŁĄ:
Wysokość w kłębie większa od wysokości w zadzie.
Przodozgryz większy niż 1 cm.
Ogon jak u buldoga.
Uszy inne niż typ "róży", płaskie i przylegające do policzków oraz uszy stojące u podstawy, nawet jeśli końcowa 1/3 część ucha układa się w "różę".
Zgryz nożycowy.
Brak dwóch przedtrzonowców
Jakakolwiek inna wada odbiegająca od wzorca.

PROPOZYCJA I PREZENTACJA NOWEGO WZORCA RASY CA DE BOU

Ze względu na różnice, jakie istniały między aktualnie obowiązującym wzorcem rasy Ca de Bou a wcześniejszym wzorcem, jak również z powodu braku podobieństwa między najbardziej wyróżniającymi się przedstawicielami rasy Ca de Bou, już od początku tworzenia się rasy, a zaproponowanym w 1996 wzorcem, Hiszpański Klub Hodowców Ca de Bou opracował nowy wzorzec. Jest on nie tylko zgodny z rzeczywistym fenotypem rasy, lecz również o wiele bardziej zgadza się z dawnym wzorcem, głównie w odniesieniu do opisu głowy. W wyniku tych obserwacji powstał obecny projekt, który został zaprezentowany przez Hiszpański Klub Ca de Bou Radzie Rolnictwa Balearów 28 kwietnia 2003 roku. Po przestudiowaniu dokumentacji, Rada przekazała ją dnia 5 czerwca 2003 roku do Ministerstwa Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywienia. Od tamtej pory czekamy na zatwierdzenie nowego wzorca przez Ministerstwo. Różnice, które zasadniczo określa nowy projekt wzorca są następujące:

1. Krótki rys historyczny
2. Ważne proporcje
3. Głowa
4. Ogon
5. Kończyny przednie i tylne (określenie kątów)
6. Umaszczenie
7. Wielkość i waga
8. Wymiary średniej wielkości psa (te zostają wyeliminowane)
9. Poważne wady

W dalszej części przechodzimy do załączenia nowego wzorca, dużo bardziej odpowiadającego realnym cechom rasy. Mamy nadzieję, że nie będzie trzeba długo czekać na jego aprobację.

NOWY WZORZEC RASY CA DE BOU

KRAJ POCHODZENIA: Hiszpania

Data opublikowania ostatniego obowiązującego wzorca: 1996

PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i obronny

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

W wieku XIII król Jakub I Zdobywca odbił Majorkę z rąk Arabów i przywiózł na wyspę psa molosa typu dogowatego, bardzo popularnego na Półwyspie Iberyjskim. Gdy pies ten zadomowił się na Majorce, ewolucjonował i był używany przez Związek Rzeźników, a także do takich prac jak pilnowanie wołów oraz stróżowanie na gospodarstwach i "possessions" Majorki.  Pies ten był jednocześnie krzyżowany z rasą tubylczą zwaną Ca de Bestiar lub Pastor Mallorquin, różniącą się od dzisiejszej, dając w rezultacie rasę CA DE BOU. Dowody świadczące o istnieniu tej rasy pochodzą już z XVI wieku. Przez wzgląd na jego waleczny temperament, Ca de Bou wykorzystywany był, poza pilnowaniem wołów, jako pies łowny i stróżujący na spektaklach corridy, bardzo popularnych na Majorce (przyp. tłumacza: jest to dosłowne tłumaczenie, ale wydaje mi się, że w wersji hiszp. brakuje przecinka przed na spektaklach corridy). W Hiszpańskiej Księdze Rodowodów opublikowanej w 1923 roku jest już wzmianka na temat tej rasy. W 1928 pojawia się pierwszy zapisany przedstawiciel tej rasy, a w 1929 Ca de Bou zostaje nagrodzony na wystawie w Barcelonie.

WRAŻENIE OGÓLNE: Jest to typowy molos o nieco wydłużonej sylwetce, silny i mocny. Średniej wielkości, o wyraźnym zróżnicowaniu płci, przejawiającym się w wielkości czaszki, jej obwód jest zdecydowanie większy u psów niż u suk.

WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie / średnica podłużna (??) (długość tułowia??): 10/11. Relacja ta jest bardziej ewidentna u suk.
Wysokość w kłębie / wysokość do łokcia: 7/3
Długość czaszki / długość twarzy: 6/4
Długość czaszki / szerokość głowy: 1/1

TEMPERAMENT: O spokojnym charakterze, który zarazem wykazuje waleczność i odwagę, jest towarzyski względem ludzi, wierny i oddany swojemu panu. Jako stróż i obrońca nie ma sobie równych.

W odpoczynku wykazuje ufność i pewność siebie. Pobudzony wyróżnia się przenikliwym (penetrującym) wzrokiem.

GŁOWA: mocna i masywna. Osie czaszkowo-twarzowe równoległe, z lekką tendencją do rozbieżności.

Mózgoczaszka: o dużej długości i szerokości. Czoło szerokie i płaskie, z dobrze zaznaczoną bruzdą czołową.
Przełom nosowo-czołowy (stop): Dobrze zaznaczony. Od przodu słabo zauważalny (łagodny), ale zaznaczony.
Trzewioczaszka: Mięśnie szczęk bardzo mocne i wydatne.
Kufa: Osadzona jest począwszy od wewnętrznego kąta między oczami, szeroka i stożkowata. Z profilu przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie. Linia grzbietu nosa prosta, z lekką tendencją opadającą.
Nos: Szeroki i czarny.
Wargi: Górna warga nachodzi na dolną aż do połowy kufy, gdzie pojawiają się kąciki wargowe. Górna warga jest bardziej przylegająca, podczas gdy dolna marszczy się w środkowej części. Brzegi dziąseł w kolorze czarnym.
Uzębienie: białe i silne z lekkim przodozgryzem, najbardziej pożądanym kiedy dolne zęby dotykają górnych. W przypadku psów typowanych jako doskonałe, akceptowany będzie zgryz cęgowy. Nie będzie karany brak przedtrzonowców, ponieważ najważniejszy jest ścisk szczęki, jest to bowiem rasa łowna. Dopuszczalna wielkość przodozgryzu to 0,7mm. Przy zamkniętym pysku uzębienie zawsze niewidoczne.
Oczy: duże, o migdałowym kształcie, głęboko osadzone, bardzo szeroko rozstawione, powieki zwarte, nie pozwalają dostrzec spojówki. Pożądany kolor możliwie jak najciemniejszy.
Uszy: Osadzenie wysokie i boczne. Raczej małe, skierowane do tyłu i załamane, z widoczną małżowiną uszną, typ zwany "różą". W odprężeniu czubek ucha znajduje się poniżej linii oczu.

SZYJA: silna, gruba i proporcjonalna; u podstawy jej średnia szerokość jest zbliżona do średnicy głowy; harmonijnie zespolona z kłębem.

TUŁÓW LUB CIAŁO: Kłąb szeroki i nieco uwydatniony. Linia grzbietowo-lędźwiowa lekko opadająca od kłębu, by następnie wznieść się lekko w stronę zadu, którego nachylenie wynosi ok. 30°. Zad jest ustawiony o ok. 1 cm wyżej niż kłąb. Klatka piersiowa o podobnej szerokości, co głębokości, silnie muskularna. Ożebrowanie lekko cylindryczne, głębokie, aż do wysokości łokci. Linia mostku równoległa do podłoża, przechodzi w linię brzucha delikatnie wznosząc się, tworząc brzuch uniesiony (zebrany), nigdy charci.

OGON: Średnio osadzony, gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi, który sięga przegubu kolana i jest ostro zakończony. W odprężeniu opada w sposób naturalny, podczas gdy w ruchu podnosi się powyżej linii grzbietowej, wyginając się w łuk w swej końcowej 1/3 części ku przodowi.

KOŃCZYNY: O perfekcyjnej stateczności (nacisku) oraz dużej sile mięśni i kości. Kończyny przednie: Barki stosunkowo krótkie i o silnej muskulaturze. Ramię długie, umiarkowanie osadzone. Łokcie odstawione za względu na szerokość klatki piersiowej, lecz nigdy otwarte na zewnątrz. Przedramię dobrze umięśnione, proste, o grubym kośćcu. Nadgarstek i śródręcze o dużej sile i znikomym nachyleniu. Przednie łapy mocne, palce grube, dobrze złączone i lekko zaokrąglone. Poduszki lekko pigmentowane.
Przybliżone określenie kątów: kąt stawu barkowego: 115°. Kąt stawu łokciowego: 135°.
Kończyny tylne: Udo krótkie (w stosunku do pleców). Podudzie silne i długie, z wyraźną muskulaturą i kątem stawu kolanowego dużej wielkości. Staw skokowy krótki i szeroki, tworzący kąt szeroko rozwarty z podudziem i śródstopiem. Łapy silne, o grubych palcach, dłuższe niż palce kończyn przednich. Kształt owalny. Poduszki lekko pigmentowane.
Przybliżone określenie kątów: kąt miedniczno-udowy: 110°, kąt stawu kolanowego: 130°. kąt stawu skokowego: 140°.

RUCH: Typowy chód to kłus.

SKÓRA: Raczej gruba, luźniejsza na szyi, gdzie tworzy umiarkowane podgardle. Głowa pozbawiona jest fałd skórnych, choć posiada nieliczne fałdy (zmarszczki) po bokach policzków (żuchwy).

WŁOS: Krótki i nieco szorstki w dotyku.

UMASZCZENIE: Płowe i pręgowane. Obydwa są tak samo pożądane. Płowe - pożądane jak najbardziej intensywne, pręgowane - pożądane jak najciemniejsze i zdefiniowane. Umaszczenie czarne jest dopuszczalne, ale jest mniej liczące się. Dopuszcza się białe znaczenia na kończynach przednich, klatce piersiowej oraz kufie, pożądane jak najmniejsze. Może występować czarna maska.

WIELKOŚĆ I WAGA:
Wysokość w kłębie: Psy: 55-60 cm.; Suki: 52-57 cm.
Waga: Psy: 40-45 kg. Suki: 30-35 kg.

WADY: Jakiekolwiek odstępstwo od kryteriów wyżej wymienionych uważa się za wadę. Wielkość wady określa się według stopnia odstępstwa od wzorca.

WADY POWAŻNE: Przodozgryz przekraczający 0,7cm. Zgryz nożycowy. Uszy inne niż typ "róży", płaskie i przylegające do policzków oraz uszy stojące u podstawy, nawet jeśli końcowa 1/3 część ucha układa się w "różę". Ogon jak u buldoga. Wysokość w kłębie większa od wysokości w zadzie.
Jakakolwiek inna wada odbiegająca od wzorca.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Wysoki przodozgryz oraz tyłozgryz. Kopiowane uszy lub ogon (dosł. obcięte). Oczy w niedopuszczalnych kolorach. Znaczenia w jakimkolwiek innym kolorze. Kolor biały pokrywający ponad 30% powierzchni ciała w miejscach dozwolonych. Zbytnia nieśmiałość.

UWAGA: Psy muszą mieć jądra prawidłowo rozwinięte i w pełni usytuowane w mosznie.

Tłumaczenie: Katarzyna Sawicka

BOJOWY PIES Z MAJORKI

KRAJ POCHODZENIA: Hiszpania.

DATA OPUBLIKOWANIA OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 11.12.1996.

PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i obrończy.

WRAŻENIE OGÓLNE :
Typowy molos o nieco wydłużonej sylwetce, silny i potężny, średniej wielkości.
Zróżnicowanie płci jest wyraźnie widoczne w wielkości głowy, jej obwód jest zdecydowanie większy u psów niż u suk.

USPOSOBIENIE :
Z natury spokojne, w wymagających tego okolicznościach odważne i dzielne. Pies łatwy we współpracy z człowiekiem, wierny i oddany swemu panu. Niezrównany jako pies stróżujący i obrończy.
W sytuacjach pokojowych ufny i pewny siebie. W podnieceniu jego wzrok nabiera ostrości.

GŁOWA :
Mocna i masywna.

MÓZGOCZASZKA :
Czaszka : Duża, szeroka i prawie kwadratowa. Jej obwód, zwłaszcza u psów, jest większy niż obwód klatki piersiowej mierzonej na wysokości kłębu. Czoło szerokie i płaskie. Bruzda czołowa dobrze zaznaczona. Kształt czaszki powoduje, że potylica jest niewidoczna gdy oglądamy głowę z przodu. Linie czaszki i kufy prawie równoległe, nieznacznie się zbiegają. Stop : Widziany z boku wyraźnie zaznaczony; oglądany z przodu jedynie dostrzegalny, gdyż łuki nadoczodołowe i wyraźna bruzda czołowa zamazują jego rysunek.

TRZEWIOCZASZKA :
Mięśnie szczęk są mocne, wypukłe, dobrze rozwinięte i sięgają aż pod oczy. Głowa pozbawiona fałd skórnych, które mogą występować jedynie po jej bokach nad policzkami.
Nos : Czarny i szeroki. Dobrze zaznaczona bruzda między nozdrzami.
Kufa : Osadzona w linii oczu, szeroka i stożkowata, oglądana z boku przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie. Grzbiet nosa prosty, nieznacznie wznoszący się. Stosunek długości kufy do długości czaszki jest jak 1 do 3.
Wargi : Górna warga zakrywa dolną na całej długości, aż do kącika wargowego. Górna warga stosunkowo przylegająca, zaś dolna marszczy się w swej środkowej części. Przy zamkniętej kufie wargi mało zauważalne. Całkowicie różowe podniebienie z widocznym "ożebrowaniem", brzegi dziąseł czarne.
Szczęki/Zgryz/Zęby : Szczęki mocne, równo ustawione siekacze, kły szeroko rozstawione. Uzębienie kompletne, zęby białe i mocne. Nieprzesadny przodozgryz, nie większy niż 1 cm. Niewidoczne siekacze przy zamkniętym pysku.
Oczy : Duże i owalne. Powieki szeroko rozwarte, przylegające, nieco skośne. Kolor jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu. Niewidoczna trzecia powieka. Niewidoczne białka gdy patrzymy od frontu. Oczy głęboko i szeroko osadzone.
Uszy : Osadzone wysoko na bokach głowy, stosunkowo małe, noszone w "płatek róży" (załamane do tyłu, z widoczną wewnętrzną stroną ucha). W odprężeniu koniec ucha znajduje się poniżej linii oczu.
SZYJA : Mocna, gruba, proporcjonalna do całości. Szerokość u podstawy jest równa mniej więcej przekrojowi głowy ; harmonijnie połączona z kłębem. Skóra dość luźna ; dopuszczalne niewielkie podgardle.

TUŁÓW :
Lędźwie i słabizny : Krótkie, stosunkowo wąskie, wyraźnie wysklepione w stronę zadu.
Zad : Ustawiony 1-2 cm wyżej niż kłąb. Nachylony do poziomu pod kątem 30' , nieco węższy od klatki piersiowej.
Klatka piersiowa : Głęboka, sięgająca do łokci, ożebrowanie nieco cylindryczne. Szeroko rozstawione wierzchołki łopatek powodują, że klatka piersiowa jest szeroka na wysokości kłębu.
Dolna linia : Linia klatki piersiowej równoległa do podłoża, brzuch lekko podciągnięty, nigdy charci.
OGON : Nisko osadzony. Gruby u nasady, stopniowo zwężający się się do końca. W spoczynku zwisa w sposób naturalny; w ruchu nieznacznie wygięty, noszony na wysokości górnej linii.

KOŃCZYNY :
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Proste, równoległe szeroko rozstawione.
Łopatki : Umiarkowanie krótkie, nieznacznie nachylone, przylegające.
Ramiona : Dobrze umięśnione, proste, o mocnym kośćcu.
Łokcie : Odstawione ze względu na szeroką klatkę piersiową, ale nie wykręcone na zewnątrz.
Łapy : Mocne, o grubych palcach, zwarte, lekko zaokrąglone. Poduszki nieznacznie pigmentowane.

KOŃCZYNY TYLNE : Bardziej plastycznie umięśnione niż przednie.
Uda: Szerokie, nieprzesadnie kątowane.
Śródstopie : Krótkie, proste, mocne.
Wilcze pazury : Niedopuszczalne.
Łapy : Mocne o grubych palcach, dłuższych niż w przednich łapach. Owalne w kształcie. Preferowane pigmentowane poduszki.
CHODY : Typowym ruchem dla rasy jest kłus.
SKÓRA : Stosunkowo gruba, przylegająca do ciała, wyłączając szyję, gdzie może tworzyć niewielkie podgardle.
SZATA :
Włos : Krótki i szorstki w dotyku.

UMASZCZENIE : Pręgowane, płowe i czarne, preferowane w podanej kolejności. Preferowane ciemne pręgowanie i intensywne odcienie płowego. Dopuszczalne białe znaczenia na przednich kończynach, klatce piersiowej i kufie, nie przekraczające 30% powierzchni całego ciała. Dopuszczalna czarna maska.

WIELKOŚC :
Wysokość psa w kłębie : psy 55-58 cm, suki 52-55 cm. Waga : psy 35-38 kg, suki 30-34 kg.
WYMIARY ŚREDNIEJ WIELKOŚCI PSA :
Waga : 36 kg
Wysokość w zadzie : 58 cm
Wysokość w kłębie : 56 cm
Obwód klatki piersiowej : 78 cm
Obwód głowy : 59,5 cm
Długość od guza potylicznego do nasady ogona : 73 cm
Długość od guza potylicznego do końca kufy : 22 cm
Długość kufy : 8 cm

WADY : Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

POWAŻNE WADY :

•  Wysokość w zadzie mniejsza od wysokości w kłębie.
•  Przodozgryz większy niż 1 cm.
•  Zgryz nożycowy lub cęgowy.
•  Brak dwóch przedtrzonowców.
•  Ucho nie w kształcie "płatka róży", płaskie, przylegające do policzków.
•  Uszy o stojącej podstawie, nawet jeśli 1/3 ucha układa się w płatek róży.
•  Ogon jak u buldoga.
•  Każde inne poważne odstępstwo od wzorca.